‘De rits van het koffer is niet helemaal meer goed, maar de machine werkt nog steeds geweldig. De wagen kan vastgezet worden. Er kan rood/zwart lint in. Alle toetsen werken nog. Je kunt de rol natuurlijk vrij zetten. En er zitten nog ijzeren spoeltjes in. ‘ De vorige eigenaar van de Olivetti Lettera heeft het er een beetje moeilijk mee. Afscheid nemen van zijn machine. Waarschijnlijk is deze machine een groot deel van zijn leven bij hem geweest.

De ijzeren spoeltjes zijn inderdaad bijzonder. Ik ga nieuw lint kopen, maar die plastic rollen komen niet in deze Olivetti. Met alle geduld van de wereld ga ik het lint omspoelen. Natuurlijk. Wat anders?

Het is mijn tweede typemachine. Deze mag al snel mee naar de Speelgoedbank. Daar wordt een vrijwilliger meteen enthousiast. ‘Wauw! Een Olivetti Lettera. Wat leuk! Die hadden we vroeger thuis ook. Er was altijd heibel over wie hem mocht gebruiken.’ Kijk. Dat bedoel ik. Heerlijk, die verhalen.

 

Intussen zijn we maanden verder. Ik organiseer workshops, laat kinderen en volwassenen typen. Ik werk steeds vaker op locatie. Mensen reageren zo leuk op typemachines. Ze willen het toch allemaal nog even een keer proberen. Zonder stroom, zonder Wifi, zonder printer rolt er gewoon een briefje uit. Kinderen kennen deze machines niet, maar hebben meteen het gevoel te pakken.

Dan valt mijn oog op een ander pareltje. De grote broer van de klein uitgevallen Lettera 22. Een Olivetti Studio 46. Weer een machine vol verhalen. De zoon van de originele eigenaar verkoopt hem. De eigenaar zelf is inmiddels 91 jaar en is in het bezit van meerdere machines. Maar dan moet de oude man verhuizen. Zoals die dingen gaan in een leven. Teveel spullen voor een te kleine woning.

Het koffer oogt wat stoffig. Niks bijzonders hoor, gewoon wat je kan verwachten na een aantal jaartjes op zolder. Dan gaat het koffer open. En daar kómt een pareltje tevoorschijn. Ik kan de man wel omhelzen van blijdschap. Wat is zijn vader zuinig geweest op zijn machines. Niet normaal!

Hij lijkt wel nieuw. Wauw. ‘Mag ik even?’ ‘Ja, natuurlijk, ga je gang.’ De grote Olivetti typt zoals hij eruit ziet. Soepel, elegant, stabiel, comfortabel. Maar echt. Wat gaaf dit!

Deze machines. De geur van de inkt. Het geluid van tikkende toetsen én het belletje. Alles ademt de heerlijke nostalgische sfeer. Mijn schrijvershart maakt meerdere sprongetjes bij de aanblik van deze machines.

De Olivetti Studio 46 wordt geproduceerd vanaf 1974. De Olivetti Lettera 22 is nog veel ouder. Deze wordt geproduceerd vanaf 1949. Ze komen uit het Italiaanse stadje Ivrea. Dit stadje ligt tegen de Alpen aan de Frans-Italiaanse grens, vlakbij Turijn. Camillo Olivetti start hier in 1908 een schrijfmachinefabriek.

Zijn zoon Adriano Olivetti neemt het bedrijf over en onder zijn leiding wordt de naam Olivetti echt groot. Hij zorgt goed voor zijn werknemers. Mooie fabriek, mooie woningen, medische zorg, studieruimtes en bibliotheken. In de Italiaanse badplaatsen komen er vakantieflats voor de families van de werknemers.

Het hele plaatsje bloeit op. Werknemers komen uit Ivrea maar ook van ver daarbuiten. Later neemt Adriano Olivetti ook het Amerikaanse merk Underwood over.  Na het plotseling overlijden van Adriano krijgt het bedrijf het moeilijker, zeker met de komst van de computer. Het bedrijf wordt uiteindelijk overgenomen door Telecom Italia en er gaan veel banen verloren. Een verdrietig einde van een rijke historie.

Des te mooier zijn deze machines. Ze worden nooit, nooit meer geproduceerd. Ze ademen de verhalen die ooit geschreven werden. Deze machines hebben een hart. Om het plaatje compleet te maken heb ik een paar oude reclameposters van Olivetti toegevoegd. Nu nog een plaatsje vinden om ze op te hangen, zodat we altijd geïnspireerd blijven. Enjoy!

 

        

Bron: Posters Olivetti van Ciao Tutti

Categorieën: BlogTypemachines

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *